دلم هوس سفری به کوهستان کرده است..

سرسره بازی روی برفها و صدای قرچ قرچ برف زیر عاج کفشهایم..

شب و چادری کوچک و بخارهای کتری کوچک چای و یه کته کوهی..

صدای نفسهایم را دوست دارم زمانیکه روی یک شیب تند برفکوبی میکنم و هرچه می روم تمام نمیشود....

لحظات شیرین در آغوش کشیدن قله......

هوا سرد است؟

نه به سردی لحن تو...

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل...

امشب همایون این شاهزاده موسیقی ایران به شهرم امده..شاید اکنون دارد هوای گریه را میخواند و عاشقان این دیار در هوای عاشقانه امشب چشمی تر میکنند...نتوانستم به کنسرت همایون بروم اما این دهمین باراست که هوای گریه را باصدای خودش گوش میکنم...

دلم گرفت ای دوست...

هوای گریه بامن...